Alkol odağına alınmış iki hayatın arkasından geçiyor şimdi mekanlar.

Utku, sanki lastik kampanyasından yararlanmak için bütün lastikleri tanınmaz hale getirmeye yemin etmiş gibiydi. Kendi arabamda arkada olmak garip hissettirmiyor da değil. Arka koltuk insanı hiç olamadım zaten. Midem bulanıyor bir kere. Yolun manzarası, beyaz yalanlar kadar güzeldi zaman zaman. Sağ olsun, Utku’nun sürüşü sayesinde odağımı güzelle buluşturamadım tabii ki.

Başka bir yolu olması lazım, bunlar değil! Eğitim dedikleri, böyle…

Ne zaman geleceğimi biliyor muydu acaba? En son vapura bindiğimizde konuşmuştuk. Vapurdan inince Kabataş’tan fünikülere bindim.

Uçaktan indim. Ardından ben ve memleketim gibi rezalet yönetilen ülkelerden gelenlerle, ayrı bir kuyrukta kimliğimi afişe edip başka bir ülkeye neden geldiğim sorusunu cevaplamaya koyuldum.

Sıradan mazlum bir gecenin ardından çantasına (anahtarını çıkarmak için) elini soktu. Gözle görülmeyen sıradan eşyalarına, karambole bir şekilde dokunarak kendisinin evi dediği yere girişini sağlayacak metal parçasını buldu. Kapıyı gıdıklarmışçasına bir hareket yaparak kendi cennetinin kapısını araladı. Samimiyetsizliğin ve yalnızlığın olduğu karanlık ve ilgi çekici koridor onu karşılamıştı. “Cennet böyle olmamalıydı!” dedi kendine. Bir ayağı diğer ayağının ırzına geçmeye çalışırken elinde mevcut olan boş parmaklarıyla sarayının tek ışığını açmaya koyuldu. Kendisi gelmeden dedikodusu gelen ışıktan sonra keselerini masa üstüne boşaltıp ellerini suyla dans ettirmeye başladı. Sevgilisinin kucağına atlar gibi atladı yatağa. Yorgundu… Dünyayı boş verip o an kapatacaktı gözlerini. Ayağını rahatsız eden bir soğuk hissetti, titredi. Kapı açıktı…